KASBOEK I

In de eerste tentoonstelling, KASBOEK I, stonden lijsten centraal. Vanuit de traditie zijn lijsten de afronding van een werk. Ze geven vaak een ogenschijnlijke meerwaarde. KASBOEK stelt de functie van de afwerking van een kunstwerk in vraag. De kaders zijn niet alleen afrondingen maar ook verbindingen. De lijsten werden een onderdeel van het creatieve proces, en daarmee liet KASBOEK zien dat kunst behalve als individueel stuk ook als geheel kan functioneren. Hierdoor werd KASBOEK I een doorlopend kunstwerk die zich voortdurend bleef veranderen en vernieuwen.

Wat zussen bindt …

Antwerpen 2008 – Reflecties bij het eerste toonmoment van collectief KASBOEK
De sieraden van Cathalijne Postma zijn niet de zoveelste kijk-me-pas-me-koop-me-draag-me-juweeltjes. Ze zijn uiteraard wel comfortabel draagbaar, dat is een belangrijk gegeven binnen de discipline sieraden, maar ze zijn evenzeer het resultaat van een zoekende en aftastende benadering van de mogelijkheden die haar ideeën haar bieden in combinatie met het edelmetaal. Cathalijnes zilveren sieraden dragen rijke contrasten in zich. Ruw en mat tegenover glanzend en gepolijst, ogenschijnlijk zwaar en toch licht in de hand. De abstracte ‘vlnder’ringen zijn zowel robuust geconstrueerd al lijken ze met hun zilveren vleugeltjes., evenzeer klaar omweg te fladderen. Hier en daar legt ze met zorgvuldig gekozen edelstenen, kleurrijke (en ook letterlijk) schitterende accenten. Haar ‘schilderpalet’ring is een knap staaltje van hoe een bonte verzameling edelsteentjes (citrien en toermalijn, granaat en peridoot…) onorthodox en toch harmonisch binnen hetzelfde werkstuk gecombineerd kunnen worden.

more

De schilderijen van Jojanneke Postma zijn niet de zoveelste keur-me-koop-me-hang-me-in-de-living-schilderijtjes. Ze zijn natuurlijk wel met een veel métier op doek gezet, maar ze zijn bevreemdend en ‘anders’. Ze schildert non-plaatsen, beelden van doorgangsplekken langs spoor- en autowegen. Je reist van stad tot stad maar vergeet de weg ertussen. Het is deze onachtzaamheid waar Jojanneke wel gevoelig voor is en misschien wil ze ons daar wel op wijzen. Wat in een flits voorbij ging legt zij op haar doek vast. Ze maakt zichtbaar wat onze ogen passeerde maar wat we niet gezien hebben. Haar zetel-verkoopzaal-interieur dient zich aan als een ietwat duister beeld van een plek die we passeerden maar niet binnen gingen. Misschien reden we langs de verlaten-autoweg-met-viaduct-bij-morgenstond maar we wilden we het vereenzaamde gevoel dat we daar ervaarden liever vergeten. Maar we slaagt met verve in haar poging ons te verzoenen met deze soms onwezenlijke wereld waar we in leven.

Het werk van Debbie van Berkel is datgene wat hier wel aanwezig is maar wat we niet zien. Het eerste wat we van dit collectief en deze expositie vernamen, was haar werk, de uitnodiging. Net zoals we zelden de spiegel zien, we kijken altijd en alleen naar het gereflecteerde beeld, kijken we doorgaans ook door het werk van de grafisch ontwerper heen. In deze eerste expositie fungeerde Debbie als vormgeefster maar ook als klankbord voor de twee zussen. Ze is de webmaster van de KASBOEK-site en ook de styliste die een niet te verwaarlozen aandeel heeft in de mise-en-scene van het totaalkunstwerk-annex-installatie die deze expositie ook wel is. Het plaatsen en kadreren, het selecteren en groeperen, het valoriseren van de werken, het is een soms ondankbaar want weinig opgemerkt deel, maar wij hebben het gezien.

less

Deze beloftevolle jongedames hebben elkaar duidelijk gevonden in hun collectieve, culturele ondernemerschap. Vertrekkend van hun zusterlijke slappe lach combineren en freewheelen ze vrijelijk tussen gangbare en alternatieve vormen van prestatie, maar bovenal laten ze ons zien wat we daarvoor niet zagen en daar kunnen we enkel dankbaar om zijn. Kijk, geniet, steun en koop.

Peter Vermandere